بازی سرخ و زرد

دستت را به من بده نترس ! با هم خواهیم پَرید .امید و علاقه ی من از تو ، اندوه و اضطرابِ تو از من ...چهارشنبه سوری 1395 هم گذشت. چیزی به پایان سال 1395 نمونده و من با تمام وجودم سعی میکنم از آخرین روزهای این سال لذت ببرم.دیشب 24 اسفند 1395 مثل هرسال، جشن چهارشنبه سوری با چاشنی آش رشته خوشم

برچسب: نویسنده: هلیا طاهری تاريخ: پنجشنبه 26 اسفند 1395 ساعت: 22:11

نویان نماز میخواند.

باورم نمیشه این کوچولوی شیرین و دوست داشتنی نویان کوچولوی منه که استعداد یادگیریش عالیههههه هزار ماشاا....من عاشق نماز خوندنت شدم مامان. عاشق دو سجده رفتن و حرکات لب هات. زنده باشی همه زندگی من(این توضیح رو هم اضافه کنم که این جان

برچسب: نویسنده: هلیا طاهری تاريخ: شنبه 21 اسفند 1395 ساعت: 13:13

زود بزرگ نشو!

تقدیم به فرزندم :زود بزرگ نشو مادرکودکیت را بی حساب میخواهم و در پناهش جوانیم را!زود بزرگ نشو فرزندم قهقهه بزن، جیغ بکش، لوس شو، بچگی کن، ولی زود بزرگ نشو تمام هستی ام!آرام آرام پیش برو، آن سوی سن و سا

برچسب: نویسنده: هلیا طاهری تاريخ: شنبه 21 اسفند 1395 ساعت: 13:13

مهمون ناخونده!

این نویان کوچولو منه که تو مرتب کردن باغ پدرجونش کم نمیذاره خخخخ پیش ترها اعتقاد چندانی به چشم زدن نداشتم ولی الان کاملا مطمئن شدم که نویان رو چشم میزنم! هربار که چیزی درموردش میگم، برعکس میشه! پا به اسفند ماه گذاشتیم و من با خودم مرور میکردم که خدا رو شکر فصل بیماری گذشت و نویان رو گرفتار نکرد و به شیرمادری بودن نویان ربطش میدادم! فردای همون روز بود که حس کردم تنش گرمه و نیمه های شب تبش تا 38.2 از زیربغل رسید و با شیاف کنترل شد! پسرم بیتاب و بی قرار هم شده بود. همزمان دندون هاشم شروع به فعالیت کردن و سفیدی لثه هاش خبر از دندون های تازه میداد! سه شنبه دهم اسفند 1395 راهی مطب دکتر میترا همتی شدیم و تشخیص دکتر تورم گوش چپ و گلو و سرماخوردگی بود. ایزیترومایسین ( روز اول 3 سی سی و از روز دوم تا پنجم 1.5 سی سی) شربت سرماخوردگی هر هشت ساعت 5 سی سی و قطره استامینوفن (26 قطره هر 6 ساعت یکبار) داروهای تجویزی نویان بود. یه آز ادرار هم براش نوشتن که بعد از تموم شدن آنتیبیوتیک و رفتن اثرش از بدن نویان باید انجام بشه. تو خوردن داروها کمی بدقلقی م

برچسب: نویسنده: هلیا طاهری تاريخ: چهارشنبه 18 اسفند 1395 ساعت: 13:53

اولین برف بازی کودکانه

چه حس خوبیه وقتی کوه های شهرت سپید پوش میشن و جاری شدن روح زندگی رو به نظاره میشینی. پنجشنبه 14 بهمن 1395 نویان برای اولین بار برف بازی کرد. هفته پیش کرمانشاه حسابی برف باریده بود. ما جزیره بودیم و از لذت دیدن بارش برف بی نصیب. خیلی دلم میخواست نویان رو تو برف ببرم و برف رو حس کنه. این بود که به سفارش همکارا، رفتیم سمت سراب قنبر و تو جاده به جایی رسیدیم که نزدیک به 30 سانتی برف نشسته بود. نویان دوست داشتنی من حسابی عاشق برف شد. برف ها قدیمی بودن و نمیشد باهاشون بازی کرد. با هر قدم صدای قیژ قیژ برف ها هیجان زده مون میکرد و کلی تو برف فرو میرفتیم. البته نویان از این قاعده مستثنی بود و تو برفها فرو نمیرفت. صبح هوا خوب بود. نمیگم سرد نبود ولی سرماش اذیت نمیکرد. نویان کلی از پاشیدن برف ها ذوق زده بودو با اولین دستی که براش زده شد، رقصیدن رو شروع کرد. ساعتی که گذشت دیدم بینی و گونه های نویان گل انداخته. براش ضدآفتاب زده بودم ولی ترسیدم سوز هوا، پوست نازنینش رو بسوزونه. به زور نویان رو سوار ماشین کردم. پسرم خیلی برف رو دوست داشت و کلی گریه کرد. به نویان میگیم بگو: برف، جواب میده : " بببب